عیب‌یابی و تعمیرات خودروهای انژکتوری و کاربراتوری
تفاوت میان سیستم سوخت‌رسانی کاربراتوری و انژکتوری، یکی از نقاط عطف در مهندسی خودرو است. در حالی که خودروهای کلاسیک و قدیمی از «کاربراتور» برای ترکیب مکانیکی سوخت و هوا استفاده می‌کنند، خودروهای مدرن مجهز به سیستم «انژکتور الکترونیکی» تحت کنترل کامپیوتر مرکزی (ECU) هستند. شناخت نحوه عیب‌یابی و تعمیرات پایه هر دو سیستم برای هر مکانیک یا علاقه‌مند به خودرو ضروری است. در این مقاله به بررسی تفاوت‌ها، عیب‌یابی و روش‌های تعمیر هر دو سیستم می‌پردازیم.
۱. تفاوت ساختاری کاربراتور و انژکتور
-
سیستم کاربراتوری: سیستمی کاملاً مکانیکی است که بر اساس اختلاف فشار هوا و ونتوری، سوخت را به داخل مانیفولد مکش می‌کشد. تنظیم میزان سوخت و هوا با پیچ‌های تنظیم هوا و دور آرام به صورت دستی انجام می‌شود.
-
سیستم انژکتوری: سیستمی الکترونیکی و کامپیوتری است. ایسیو با استفاده از اطلاعات سنسورهای مختلف (مانند سنسور دور موتور، مپ سنسور، دمای آب و اکسیژن)، پاشش سوخت را از طریق سوزن‌های انژکتور با دقت هزارم ثانیه کنترل می‌کند.
۲. عیب‌یابی و تعمیرات سیستم‌های کاربراتوری
خودروهای کاربراتوری (مانند پیکان‌های قدیمی، پاترول و مزداهای قدیمی) معمولاً با ایراداتی نظیر خفه کردن موتور، مصرف بالای سوخت و بد کار کردن در سرما مواجه می‌شوند.
۳. عیب‌یابی و تعمیرات سیستم‌های انژکتوری
در خودروهای انژکتوری (مانند پراید، پژو، سمند و تیپا)، عیب‌یابی بیشتر متکی بر سنسورها و کدهای خطا است.
-
روشن شدن چراغ چک و افت شتاب: در صورت بروز خطای سنسوری، اولین قدم اتصال دستگاه دیاگ یا دانگل OBD-II برای استخراج کدهای خطا است.
-
گرفتگی انژکتورها: اگر خودرو در سربالایی‌ها کشش ندارد یا موتور درجا می‌لرزد، سوزن‌های انژکتور نیاز به شستشو با دستگاه اولتراسونیک دارند.
-
خرابی استپر موتور: نوسان دور موتور در حالت درجا یا خاموش شدن خودرو با برداشتن پا از روی پدال گاز، معمولاً ناشی از کثیفی یا خرابی استپر موتور است.