مزایا و معایب خودروهای دیفرانسیل عقب چیست؟ + عکس
سیستم انتقال قدرت در خودروها به سه دسته کلی دیفرانسیل جلو (FWD)، دیفرانسیل عقب (RWD) و دو دیفرانسیل (AWD/4WD) تقسیم می‌شود. در خودروهای دیفرانسیل عقب (Rear-Wheel Drive – RWD)، نیروی تولید شده توسط موتور از طریق میل‌گاردان به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود تا خودرو به جلو رانده شود. این معماری اصیل و کلاسیک، که امروزه بیشتر در خودروهای اسپرت لوکس، خودروهای سنگین و برخی خودروهای قدیمی‌تر داخلی (مانند پیکان و وانت باردو) دیده می‌شود، ویژگی‌های فنی و هندلینگ کاملاً متفاوتی دارد. در این مقاله به بررسی مزایا و معایب خودروهای دیفرانسیل عقب می‌پردازیم.
۱. مزایای خودروهای دیفرانسیل عقب (RWD)
-
تقسیم وزن بهتر (Balance): در این خودروها، وظیفه هدایت و فرمان‌پذیری به عهده چرخ‌های جلو و وظیفه شتاب‌گیری به عهده چرخ‌های عقب است. این تفکیک وظایف تعادل وزنی بهینه‌تری (نزدیک به ۵۰/۵۰) ایجاد می‌کند.
-
شتاب‌گیری اولیه بهتر: هنگام شتاب‌گیری، وزن خودرو به سمت عقب منتقل می‌شود و چسبندگی چرخ‌های محرک (عقب) افزایش می‌یابد که به معنای بوست و شروع حرکت قدرتمندتر است.
-
شعاع گردش بهتر: به دلیل عدم وجود پلوس‌های فرمان در چرخ‌های جلو، مهندسان آزادی عمل بیشتری برای طراحی زاویه چرخش چرخ‌ها دارند که باعث کاهش شعاع گردش خودرو می‌شود.
-
حذف گشتاور فرمان (Torque Steer): در شتاب‌گیری‌های سنگین، هیچ‌گونه ضربه یا کششی به فرمان منتقل نمی‌شود که سواری را لذت‌بخش‌تر می‌کند.
۲. معایب خودروهای دیفرانسیل عقب (RWD)
-
کاهش چسبندگی در جاده‌های برفی و بارانی: به دلیل سبک بودن قسمت عقب خودرو در حالت عادی، چرخ‌های محرک در جاده‌های لغزنده سریع‌تر هرزگردی می‌کنند و کنترل خودرو دشوارتر می‌شود.
-
فضای کمتر کابین: وجود تونل گاردان در کف اتاق برای عبور میل‌گاردان به سمت عقب، باعث کاهش فضای پای سرنشینان میانی در صندلی عقب می‌شود.
-
وزن و تلفات مکانیکی بیشتر: قطعات مکانیکی بیشتر (مانند میل‌گاردان، دیفرانسیل عقب و اتصالات سنگین‌تر) وزن کلی خودرو را افزایش داده و اصطکاک مکانیکی را بالا می‌برند که به طور جزئی مصرف سوخت را افزایش می‌دهد.