مزایا و معایب پاجرو 1992
خودروی میتسوبیشی پاجرو نسل دوم (مدلهای سال ۱۹۹۲ و اوایل دهه ۹۰ میلادی) که در ایران بیشتر با نام «پاجرو دو در» یا «پاجرو تخممرغی» (نسل بعد از مدلهای جعبهای یا همان پاترولکش) شناخته میشود، یکی از محبوبترین و سرسختترین شاسیبلندهای کلاسیک در بازار ایران و جهان است. این خودرو به داشتن سیستم دو دیفرانسیل قدرتمند و قابلیتهای آفرود واقعی شهرت دارد.
در ادامه به بررسی جامع مزایا و معایب میتسوبیشی پاجرو ۱۹۹۲ میپردازیم:
۴ مزیت اصلی میتسوبیشی پاجرو ۱۹۹۲
-
قابلیتهای فوقالعاده در آفرود و سیستم چهار چرخ محرک (Super Select 4WD): پاجرو به یکی از بهترین سیستمهای انتقال قدرت آفرود مجهز است. سیستم معروف Super Select به راننده اجازه میدهد تا در حال حرکت (تا سرعتهای نسبتاً بالا) بین حالتهای دو دیفرانسیل و چهار دیفرانسیل جابهجا شود. این خودرو با شاسی مستقل، ارتفاع مناسب از سطح زمین و سیستم تعلیق مقاوم، در مسیرهای سخت، صخرهای و رمل عملکردی بینظیر دارد.
-
دوام و استقامت بسیار بالای موتور و شاسی: موتورهای این نسل از پاجرو (بهویژه موتورهای ۶ سیلندر V6 یا نمونههای ۴ سیلندر قدرتمند) به جانسختی و تحمل شرایط سخت معروف هستند. شاسی این خودرو از فولاد بسیار محکمی ساخته شده که در برابر ضربات سنگین آفرود مقاومت بالایی از خود نشان میدهد.
-
سواری نسبتاً نرم و هندلینگ بهتر نسبت به رقبا (نسبت به پاترول): در مقایسه با رقیب سنتیاش در ایران یعنی نیسان پاترول، پاجرو سیستم تعلیق پیشرفتهتری دارد و در جادههای آسفالت و سفرها سواری بسیار نرمتر، راحتتر و پایداری بهتری در سر پیچها ارائه میدهد.
-
امکانات رفاهی قابل قبول برای یک خودروی کلاسیک: مدلهای فولپاجرو در آن سالها به امکاناتی مجهز بودند که برای یک خودروی آفرودی در دهه ۹۰ میلادی لوکس محسوب میشد؛ از جمله تنظیم سختی کمکفنرها از داخل کابین، صندلیهای راحت، سانروف، سیستم تهویه مناسب و قطعات تزیینی نسبتاً باکیفیت.
۵ عیب و نقطه ضعف میتسوبیشی پاجرو ۱۹۹۲
-
کمبود و گرانی شدید قطعات بدنه و تزیینات: قطعات فنی موتور و جلوبندی تا حدودی به لطف اشتراکگذاری یا بازار لوازم یدکی یافت میشوند، اما قطعات بدنه (سپرها، چراغها، جلوپنجره)، شیشهها و قطعات تزیینی داخل کابین به شدت کمیاب و بسیار گرانقیمت هستند. پیدا کردن قطعات بدنه سالم برای این مدل کار بسیار دشواری است.
-
مصرف سوخت بالا: موتورهای حجمبالای این خودرو (بهویژه نسخههای ۶ سیلندر) اشتهای زیادی به بنزین دارند. مصرف سوخت پاجرو ۱۹۹۲ در شهر و مسیرهای آفرود بهراحتی میتواند از مرز ۱۵ تا ۱۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر عبور کند که با توجه به قیمت و سهمیه بنزین در ایران، هزینههای جاری بالایی دارد.
-
استهلاک بالا و فرسودگی سیستم انتقال قدرت (گیربکس و دفرانسیل): با گذشت بیش از ۳۰ سال، بسیاری از پاجروهای موجود در بازار تحت فشار آفرودهای سنگین بودهاند. تعمیرات گیربکسهای اتوماتیک یا دستی پیچیده این خودرو، سیستم دفلاک، و پلوسها تخصصی بوده و قطعات اصلی (اورجینال) آنها بسیار گران و کمیاب است.
-
مشکلات سیستمهای برقی و سیمکشی: سیمکشی خودرو پس از سه دهه کارکرد دچار پوسیدگی و خشکشدن میشود. خرابی کلیدها، از کار افتادن آپشنهای برقی (مثل تنظیم برقی آینهها، شیشهها یا سیستم تنظیم کمکفنرها)، و مشکلات سیستم کولر و بخاری از دردسرهای رایج این خودروهای قدیمی است.
-
فضای محدود صندلیهای عقب در مدلهای دو در: نسخههای دو در پاجرو (که فراوانی بیشتری در ایران دارند) فضای پای محدودی برای سرنشینان عقب دارند و دسترسی به صندلیهای ردیف دوم کمی دشوار است. همچنین فضای صندوق عقب در حالت پر بودن صندلیها بسیار کوچک است که برای سفرهای آفرودی چندروزه دستوپاگیر خواهد بود.
