معایب گیربکس 6 سرعته

گیربکس‌های ۶ سرعته (چه در نسخه دستی / Manual و چه در نسخه‌های اتوماتیک AT، دوعلاچه DCT یا AMT) امروزه به طور گسترده در بسیاری از خودروهای داخلی، مونتاژی و وارداتی بازار ایران استفاده می‌شوند (مانند برخی مدل‌های جک، فیدلیتی، دیگنیتی، تارا، دنا پلاس ۶ سرعته و خودروهای وارداتی مختلف).

اگرچه وجود دنده ششم یا گسترش دنده‌ها به ۶ سرعت مزایایی مثل کاهش مصرف سوخت در سرعت‌های بالا دارد، اما این گیربکس‌ها دارای معایب و نقاط ضعفی نیز هستند که مالکان با آن‌ها مواجه می‌شوند:

در برخی مدل‌های گیربکس دستی ۶ سرعته (که به‌تازگی روی خودروهای داخلی نصب شده‌اند)، مکانیزم تعویض دنده و ماهک‌ها در دنده‌های ۱، ۲ و دنده عقب گاهی با سفتی، بد جا رفتن یا صداهای زوزه خفیف در دنده ۶ (به دلیل طراحی دندانه‌ها) همراه است که رانندگان را آزار می‌دهد.

بسیاری از گیربکس‌های ۶ سرعته مدرن از نوع دوکلاچه تر (Wet DCT) یا اتوماتیک‌های پیچیده هستند. این گیربکس‌ها در ترافیک‌های سنگین شهری و حرکت‌های متوقف و شروع مکرر (Stop & Go)، به شدت مستعد داغ شدن، تقه‌زدن و کاهش عمر صفحه کلاچ‌ها هستند و نسبت به نمونه‌های قدیمی‌تر، نیاز به نگهداری بسیار دقیق‌تری دارند.

هدف اصلی از اضافه‌شدن دنده ششم، کاهش دور موتور (RPM) در سرعت‌های بالای بزرگراهی برای کاهش مصرف سوخت است. اما این موضوع باعث می‌شود در سربالایی‌های تند جاده‌ای، اگر خودرو با افت سرعت مواجه شود، دنده ۶ به شدت «بی‌جان» شود و راننده مجبور باشد به سرعت دنده‌ها را معکوس کند که این موضوع در خودروهای با موتور ضعیف‌تر آزاردهنده است.

گیربکس‌های ۶ سرعته اتوماتیک یا دوکلاچه ساختار کامپیوتری و مکانیکی بسیار پیچیده‌ای دارند. یونیت‌های کنترل الکترونیکی (TCU)، شیربرقی‌های متعدد و ساعت گیربکس در این مدل‌ها به شدت به کیفیت روغن و تعویض به‌موقع آن حساسند. اگر این گیربکس‌ها به مشکل بخورند، عیب‌یابی و تعمیر آن‌ها بسیار تخصصی بوده و هزینه‌های سنگینی به مالک تحمیل می‌کند.

برای حفظ سلامت گیربکس‌های ۶ سرعته (به‌ویژه اتوماتیک و دوکلاچه)، استفاده از روغن‌های مخصوص با استاندارد دقیق کارخانه الزامی است. حجم روغن مصرفی، قیمت خودِ روغن و فیلترهای داخلی این گیربکس‌ها در مقایسه با جعبه‌دنده‌های قدیمی‌تر (مثل ۴ یا ۵ سرعته) به‌طور چشمگیری گران‌تر است.