تقسیم بندی کلی سیستم های انژکتوری

۱. تقسیم‌بندی بر اساس محل پاشش سوخت (Injection Location)

• پاشش غیرمستقیم / چندنقطه‌ای (MPI – Multi-Point Injection): در این سیستم برای هر سیلندر یک انژکتور مجزا تعبیه شده که سوخت را در منیفولد هوا و پشت سوپاپ ورودی پاشش می‌کند تا با هوا ترکیب شود. (این سیستم در اکثر خودروهای رایج اقتصادی نظیر تندر ۹۰، پژو ۲۰۶ و پراید استفاده می‌شود).
• پاشش مستقیم (GDI – Gasoline Direct Injection): سوخت با فشار بسیار بالا مستقیماً به داخل محفظه احتراق (سیلندر) تزریق می‌شود. این تکنولوژی راندمان حرارتی موتور را بالا برده و مصرف سوخت را به شدت کاهش می‌دهد (مشابه موتورهای مدرن توربو وGDI جدید).
• پاشش مرکزی یا تک‌نقطه‌ای (TBI / Throttle Body Injection): به عنوان نسل‌های اولیه انژکتورها (جایگزین کاربراتور)، تنها یک انژکتور بزرگ درست بالای دریچه گاز قرار داشت و سوخت را برای همه سیلندرها به صورت مشترک اسپری می‌کرد.

۲. تقسیم‌بندی بر اساس زمان‌بندی و ترتیب پاشش (Injection Timing)

• پاشش ترتیبی (Sequential): انژکتورها به نوبت و دقیقاً منطبق با کورس مکش هر سیلندر و قبل از باز شدن سوپاپ هوا پاشش انجام می‌دهند. این روش بالاترین راندمان، کمترین آلایندگی و پایین‌ترین مصرف سوخت را دارد.
• پاشش دسته‌ای یا گروهی (Group / Semi-Sequential): انژکتورها به صورت دسته‌های دوتایی (مثلاً سیلندر ۱ و ۴ با هم، و ۲ و ۳ با هم) در هر دور گردش میل‌لنگ سوخت‌رسانی می‌کنند.
• پاشش همزمان (Simultaneous): همه انژکتورها در یک لحظه و با هم (در هر دور چرخش میل‌لنگ) فرمان پاشش را از ECU دریافت می‌کنند (در سیستم‌های قدیمی‌تر کاربرد داشت).

۳. تقسیم‌بندی بر اساس تکنولوژی و مکانیزم کنترل

• سیستم‌های مکانیکی (Mechanical): مثل سیستم‌های قدیمی بوش (مانند K-Jetronic) که در آن‌ها هیچ کامپیوتر یا ECU وجود نداشت و پاشش سوخت صرفاً بر اساس فشار مکانیکی و دیافراگم‌های فشاری کنترل می‌شد.
• سیستم‌های الکترونیکی (Electronic): تمام سیستم‌های امروزی که در آن‌ها یک کامپیوتر مرکزی (ECU) با دریافت اطلاعات از سنسورهای مختلف (مانند دور موتور، دما، فشار هوا و موقعیت دریچه گاز)، زمان و مقدار دقیق پاشش را کنترل می‌کند.

جدول مقایسه سریع انواع سیستم‌های انژکتوری رایج